Personal

Klaar mee.

25 februari 2016

Nog geen 24 uur was ik thuis na ons weekendje Madrid en werd  zo ziek als een hond.

Een gigantische koppijn (heb ik zelden) en een buik die vierkant stond van de pijn. Buikgriep dacht ik!
Die heeft half Nederland dus ik vast ook. Wel vreemd dat er geen diarree  of overgeven aan te pas kwam maar dat verklaarde vast de hoge koorts.

Dag 2.
Ik kon niet meer voor Peach zorgen en manlief kwam van de zaak terug naar huis om  mij te vertroetelen. Het was P z’n idee om toch de huisarts maar te bellen en daar zaten we die zelfde middag nog.

Je hebt denk ik toch een buikgriep zei ze. Oké, zei ik. Maar sinds deze buikpijn bloed ik ook en ik ben niet ongesteld. Ik ben eigenlijk vergeten te zeggen dat ik net een miskraam heb gehad, de vijfde al en de eerste van het nieuwe jaar. Oh, zei zij. Had je dat niet eerder kunnen zeggen?! Ja had gekund, maar dan bel ik een soort van om de maand  naar de praktijk en dat lijkt mijn een beetje overbodig.

Ik moest meteen bloed laten prikken en urine inleveren. Er was een ontsteking in m’n bloed gevonden en moesten toch maar naar de gynaecoloog voor controle.  Tjonge, jonge dacht ik nog. Wat een gezeik en zout op met je kut ziekenhuis. Maar we gingen.

Ziekenhuis.
Deze arts is de miskramen specialist, vertelde de assistente.  Enthousiast zaten wij bij deze te leuke vent, die ons super goed informeerde. Kom maar op met je plan van aanpak dacht ik nog. Jammer genoeg bleek er helemaal geen plan te zijn.  Wij kregen te horen dat het ziekenhuis niets voor ons kan betekenen. Wij vallen met onze klachten in een grijs gebied van de wetenschap. SAY WHUT?!  De westerse geneeskunde kan op miskraamproblematieken nog geen vinger leggen. Oké. Dus. Grijs gebied? Grijze haren krijg ik hier van. Deze man tovert ons dus toch niet zwanger. Zit je dan met je bek.  Wel een leuke vent nog steeds. Mijn punani scoorde weer een 10. Baarmoeder was rustig en schoon, ook een 10. Eierstokken, top! Baarmoedermond won ook de schoonheidsprijs. Kortom, geslaagd dus.

P vroeg of wij voor ivf in aanmerking komen maar de arts raden dat af. Jullie zijn vruchtbaar. Een ivf procedure is heel zwaar en totaal geen garantie dat je geen miskraam krijgt, enkel en alleen wordt de bevruchting geholpen. Die hulp hebben jullie niet nodig. Oké, zeiden wij in koor.

We gaan een groot bloedonderzoek doen, zei hij.  Het is nihil dat er wat gevonden wordt maar we doen het toch maar. Het is gewoon hoeveel miskramen jullie aankunnen en een keer zal het blijven zitten. Hij noemde een voorbeeld van een patiënt die na 8x toch gewoon weer een gezonde zwangerschap genoot. Voor nu, lekker blijven proberen.

Teleurstelling.
Tsja. Ik wist het allang. Er is niks mis met ons. Ik voel me facking goed. P is een baas en wij krijgen blijkbaar geen baby. Inmiddels boeit het ons ook niet meer. Dan maar niet. Dan maar alleen onze te fantastische Peach die ik gewoon de rest van haar leven helemaal kapot verwen om te compenseren dat in haar uppie is. En wie weet. Wie weet, ooit. Dat zeg ik ook alleen maar omdat ik dat voor mijn gevoel hoor te zeggen.

Ik ben er in ieder geval he le maal f*cking klaar mee.  Ik ga mijn cyclus niet meer bijhouden en Peach haar babyspullen bewaren “voor een tweede” stop ik ook mee.

Wij hebben andere plannen gemaakt en dat geeft rust en energie. Want het leven is zo mooi.

Ook met z’n drietjes. Met z’n drietjes is al zoveel meer dan wij ooit hadden.

Daar zijn wij dankbaar voor.

X Jenn

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *