Personal

De bevalling

21 november 2016

13  November 2016.
Voordat wij naar bed gaan, staan PP en ik samen door ons glazendak naar de super volle maan te kijken. “De baby komt”, zei er iets in mij. Ik weet het zeker!

Het was al donker, maar de woonkamer werd nog bizar verlicht door de vollemaan. Wauw, dit was even een heel speciaal momentje. PP ging alvast naar boven, ik bleef nog even met mijn handen op mijn mega babybuik kijken. Ik wist dat ze zou komen, ik voelde het gewoon.


Rebel’s first outfit – zo lief en zo mini

We sliepen rond 22:30 en allebei als een blok. Ik werd een paar uur later bruut wakker gemaakt door een mega steek onder in mijn buik. Het was 03:00 uur en ik maakte PP wakker. “Ze komt!”, zei ik en stond op om naar de w.c te gaan. Jahoor, gebroken vliezen, net als toen bij Peach! Dit keer had ik alleen nog geen weeën en besloot nog even naast PP in bed te kruipen. We konden natuurlijk niet meer slapen en waren super excited. Jij hebt te lang naar die maan staan staren, grapte hij nog. Zo’n 1,5 uur later begonnen de weeën. We belde oma en het ziekenhuis. De weeën kwamen om de tien minuten en ik kon nog prima functioneren. Kleden me rustig aan en maakte ons klaar voor vertrek. Het was zo stil op straat. Rij je dan met z’n tweetjes naar het ziekenhuis met een lege maxicosi op de achterbank. We parkeerde de auto en ik zwaaide nog even naar de maan en liep al vruchtwater lekkend richting de afdeling verloskunde.

Om 06:00 installeerde wij ons in een van de mooie verloskamers. Ik werd aan de apparatuur geslingerd en PP en ik klapte samen kopjes thee in afwachting van de weeën. De verloskundige en verpleegkundige kwamen gezellig een praatje maken want er was op dat moment niemand anders in het ziekenhuis aan het bevallen. Het was alleen zo gezellig dat mijn weeën stagneerde. In plaats van dat ze erger werden en vaker kwamen namen ze af.  We kregen ontbijt en de verloskundige legde ons twee opties voor. We konden weer naar huis gaan en wachten op de weeën of ik zou een infuus met weeënopwekkers krijgen omdat de weeën waarschijnlijk een “klein duwtje in de rug” nodig hadden. We mochten er over nadenken maar er zou nog wel overleg zijn met de gynaecoloog. Al vrij snel kregen we te horen dat de gynaecoloog had besloten dat we “door gingen pakken” en ik een infuus zou krijgen. Ik baalde een beetje want ik had liever dat mijn lichaam zelf alle stofjes aan zou maken voor de uitdrijving. Maar goed, nu we er toch zijn, gas erop!

Fancy Breakie hoor.

Focus tijdens de weeën. 

Om 08:30 kreeg ik het infuus en bleek al ruim 4cm ontsluiting te hebben.  Er was inderdaad maar een klein beetje nodig. Ik kreeg al snel keurig vijf weeën per 10 minuten en ik weet nog dat ik om 09:00 naar de klok keek en in gedachten tegen mezelf zei; “Voor 12:00 heb ik mijn meisje in mijn armen”. De weeën opvangen ging goed. Ik probeerde me te focussen en voor me te zien hoe elke wee mij dichter bij mijn meisje bracht. Om 10:00 had ik 6 cm en om 10:45 dacht ik dat ik dood ging van de weeën. PP hielp mij zo goed door de weeën heen, hij was echt een mega steun voor mij. Ik smeekte om een verdoving maar bleek al 10 cm ontsluiting te hebben. Waar blijven die f*cking persweeën dan? Nou, die kwamen niet! Dat werd dus zelf persen, wat erg goed ging maar 100x pijnlijker en zwaarder is zonder persweeën.

I was not amused door dat schijt infuus. Ik perste op de baarkruk  maar het duurde mij te lang en het was pijnlijk. Ik wilde staan. Staan is top. Lang leven de zwaartekracht. Ik kon alleen bijna niet meer op mijn benen staan maar al snel pakte de verloskundige mij bij mijn handen en zei pak haar maar. Al wankelend en schreeuwend van de pijn had ik dan toch echt mijn kleine meisje eindelijk in mijn armen. Ik kon alleen maar huilen van geluk! Eindelijk, mijn meisje!

 

Dit gevoel, dit moment.
Voor altijd in mijn hart.

 

Het was 11:33, 14 november, volle maan en na 38 weken en 2 dagen eindelijk het moment waarop wij pas echt opgelucht waren. Rebel November Rijs. Mijn moonbaby. Ze is er. Gezond, prachtig, volmaakt en wederom weer zo voorspoedig ter wereld gekomen als haar zus. Zo dankbaar en intens blij ben ik niet eerder geweest.


De liefste papa – mijn grote liefde

Lieve Rebel, jij bent ons wondertje. Jij bent de regenboog na alle regen en donkere dagen die we hebben gehad. Jij bent alles waar we zo hard op hebben gehoopt en meer. Jij bent liefde en je maakt ons compleet.


Opslag verliefd en zo trots – mijn meisje


She is so special- I’m in Love

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *