Personal

Aftellen

12 september 2016

Het is officieel. We mogen gaan aftellen want de laatste 10 weken van mijn zwangerschap zijn ingegaan. Wat een mijlpaal en ik moet mezelf echt keihard knijpen om het te geloven.

Na twee jaar lang ziekenhuis in en uit, verdriet, telleurstellingen, miskramen, de hoop niet verliezen en vooral doorzetten, lijkt eindelijk onze wens in vervulling te gaan. Ons baby’tje! Het speelmaatje wat wij zo graag wilde voor Peach, ze komt echt!

Vorige week hadden we de 30 weken echo en babyNovember doet het echt super! Ze is helemaal opgemeten en ligt precies op de groene lijn- en ja dat willen wij (aanstaande) moeders graag, op het goede (groene) groeilijntje liggen. Voldoende vruchtwater, ze beweegt goed en hikt zo nu en dan mama’s buikspieren door de war. Madam weegt 1500 gram en haar hoofdje en buikje hebben een prachtige omvang. Tijdens de echo stak ze haar tong uit. Ze was lekker in het rond aan het happen en vruchtwater aan het drinken. Dat kleine bekkie, wat is het toch een wonder! Ik kan er niet over uit en na alles wat we hebben meegemaakt vind ik het dan ook helemaal niet van zelfsprekend om zwanger te zijn.


Peach mocht alle checks weer bij mama doen en wilt ook altijd even naar mama’s hartje luisteren.


Big Belly, much love!

 

Aftellen voelt ook als paniek! Het einde komt inzicht. We moeten nog 100 kleine dingetjes doen en het liefst wil ik alles in een keer van het lijstje afstrepen. Het kamertje is al helemaal klaar maar het zijn die kleine dingetjes die nog moeten worden gekocht. Tijdens mijn zwangerschap van Peach was ik zo bezig met kopen – kopen – kopen. Ik moest bepaalde pakjes voor haar hebben van dat ene merk want anders was het niet goed. Specifieke cremetjes en dan het liefst het hele assortiment. Hondermiljoen rompertjes. Tachtigduizend eerste pakjes en pyjamaatjes. Mocht ik niet dat ene pakje aan willen doen voor de eerste foto’s – wilde ik genoeg andere opties hebben en zo ging het maar door. Ontelbaar veel 3D echo’s en liet uren aan dvd materiaal maken want stel je voor dat ze er niet duidelijk genoeg op stond. Deze behoeften heb ik nu totaal niet. Ik vind het ineens zo onbelangrijk om een uitpuilende kast te hebben. Geloof me babyNovember haar garderobe is heus on point maar bij Peach sloeg het echt nergens op. Ik hoef nu niet alle details van babyNovember haar gezichtje te zien. Ik weet zeker dat we opslag verliefd op haar zullen zijn. Of ze op Peach lijkt zien we wel als ze op mijn buik ligt. Het is zo leuk dat het nog even een verrassing blijft. Ik vind hele andere dingen nu belangrijk, zoals intens genieten!

Het aftellen voelt ook als een soort afscheid. Nog 10 weken en het is weer over met de bollebuik-pret. Geen ge-shine meer met m’n toeter. Geen trappelende voetjes meer en uren heerlijk met mijn handen op m’n buik zitten. Misschien was dit wel de aller laatste keer dat mijn lijf een mini mensje heeft gemaakt en gedragen. Natuurlijk voel ik haar warme lijfje liever in mijn armen liggen of haar gezichtje tegen mijn borst maar dat zwanger zijn heeft voor mij echt iets magisch. Ik hou er van! Sommige vrouwen zijn het na 6 maanden al spuugzat. Ik ben er zo een die wel 100 maanden zwanger zou kunnen zijn. Ik vind het iets puurs en een echte bekroning van het vrouw zijn. Ik zal het voor altijd koesteren dat ik dit heb mogen meemaken.

 


“mama je buik is echt goed gegroeid” aldus Peach 
Zo speciaal om dit met haar te delen.
*Let niet op de bloeduitstortingen van het spuiten

 

Jammer genoeg is het nu eenmaal niet vanzelfsprekend, je neemt geen kinderen. Het is echt een groot geschenk! Het is heel moeilijk als je wens (nog) niet lijkt uit te komen. Het is dan zo pijnlijk om andere zwangere om je heen te zien. Als je zelf mislukte zwangerschappen hebt mee gemaakt kan je ze wel killen. Ik weet hoe dat voelt. Wat mij enorm hielp is, om andere vrouwen hun zwangerschap te gunnen. Oprecht blij voor ze te zijn en te benoemen dat ik zelf ook heel graag een baby’tje zou willen maar het niet lukt. Het is moeilijk maar levert vaak fijne gesprekken op en vooral veel steun. Je krijgt in het leven namelijk wat je een ander ook gunt. Noem het karma of iets anders, het helpt om gewoon te zeggen dat je de zelfde wens hebt. Het haalt de scherpe randjes van je jaloezie en haat af en dat lucht op en geeft ruimte. Daar waar ruimte is, onstaan nieuwe dingen. Echt!

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *