Personal

Baby November #4

23 augustus 2016

O M G – Ik kan het gewoon serieus niet geloven.
Het laatste trimester van mijn zwangerschap gaat van start!

Nog even en dan kan ik het echt over aftellen gaan hebben. De 30 weken die ooit zo ver weg leken, zijn helemaal zo ver niet meer. Hoogtijd om jullie een beetje bij te praten!

 

Wanneer ik in Maart de zwangerschapstest deed van babyNovember en nog een en nog een en nog een, had ik dit niet durven dromen. Nu is het alweer bijna voorbij?! Oké, lichtelijk overdreven, I know maar 12 weken gaan sneller om dan je denkt. Dat geld trouwens voor alles in deze zwangerschap, het gaat dit keer zo snel. Soms raak ik er van in paniek. Geniet ik wel genoeg? Waarschijnlijk is dit de laatste keer dat ik baby pootjes in mijn buik voel spartelen. Ik houd helemaal geen dagboeken bij met wat er van week tot week gebeurd en voel me daar schuldig over. Eigenlijk ook helemaal niet belangrijk want het belangrijkste gebeurd gewoon vanzelf! Mijn kleine meisje groeit en groeit en mama groeit lekker mee. Alles wordt groot, dik en zwaar en dit keer lijken de zwangerschapskilo’s er 10 keer zo hard aan te knallen.! Oké, nog een keer lichtelijk overdreven. Ik ben 2 kilo zwaarder dan tijdens mijn zwangerschap van Peach en dat voel ik. Slechts 8,5 kilo kwam ik toen aan en nu zullen het er misschien 10 of 11 worden (hoop ik) en mag eigenlijk niet klagen. Dit extra gewicht dragen ben ik alleen niet gewent. Het voel soms echt alsof ik mijn buik met mij mee moet slepen! Dat doet pijn, letterlijk! Pijn?! Kreupel vooral! Mijn bekkenbodem weet zich geen houding meer te geven. Staan, zitten, liggen, lopen eigenlijk is alles kut. Maar die lieve kleine voetjes die ik de hele dag voel trappelen maken alles goed. Wat ben ik verliefd op dat gevoel en zou alleen daarvoor wel 100 maanden zwanger willen zijn.

 

 

Deze week zit mijn naaldencontainer voor de eerste keer vol! Al die spuitjes heb ik gewoon in m’n been gejast. Ik heb een haat liefde verhouding met de medicatie. Ze zorgen ervoor dat onze wens eindelijk uitkomt! Geen miskraam maar een baby die ik voel bewegen en reageert wanneer ik mijn handen op mijn buik leg. Ik ben er meer dan dankbaar voor dat dit allemaal kan met medicijnen. Ik haat ze ook. Iedere avond sta ik in de badkamer moed te verzwamelen om die spuit te zetten. Mijn benen zijn zo beurs dat geen enkel plekje meer lekker prikt. Ik mag door de medicatie niet vliegen i.v.m. trombose en bloeddruk gevaar, wat betekend dat onze vakanties niet door gingen. Een luxeprobleem, totaal niet belangrijk maar wel heel erg jammer. Ze maken me moe en verminken mijn bovenbenen maar ik zou het zo weer doen. De beloning weegt namelijk niet af tegen allerlei zeikerige klachten en een jaartje niet op vakantie kunnen. Het mogen dragen en krijgen van een baby’tje is onbetaalbaar en echt een groot wonder. Wat hebben we verlangt naar een broertje of zusje voor Peach en nu komt het steeds dichterbij! In November wordt ons gezin uitgebreid met nog een meisje. Hoe zal ze eruit zien? Hoe zal ze zijn? Precies zoals Peach of verschillen ze dag en nacht?! Ik kan stiekem niet wachten om haar te mogen ontmoeten! Vast te houden, te ruiken en te voeden, een vorm van liefde die niet te omschrijven is. Eerst nog 12 weken genieten van het feit dat ik zwanger mag zijn en haar in mijn buik voel leven. Iets waar ik al zo ontzettend dankbaar voor ben.


kusje voor haar zusje.


Mijn meisjes.
Zo speciaal om dit met Peach te delen.

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *