Personal

Baby November #3

31 mei 2016

​Preggo update
De kleine doet het super goed! Wat zijn wij dankbaar en zo blij.

 

Ook is er een verklaring voor mijn grote buik. Mijn baarmoeder is al behoorlijk ver achter mijn schaambeen vandaan gegroeid. Verder dan gemiddeld in dit termijn. Dat komt omdat mijn placenta, die al behoorlijk groot is, aan de voorkant van mijn buik ligt. Hierdoor draag ik dus naar voren. BabyNovember geniet royaal van een all-inclusief, onbeperkt, zwemmend buffet. Heel positief maar jammer genoeg voel ik hierdoor de baby nog niet. Ik maakte mij hier grote zorgen om. Peach voelde ik namelijk allang al. Gelukkig weet ik nu waarom ik onze mini nog niet voel en dat stelt gerust. Als je placenta aan de voorkant zit kan het soms heel lang duren voor je de baby voelt (pas na 20 weken) en daar baal ik best wel van. Ik wil het zo graag voelen omdat ik dan dagelijks even die bevestiging heb dat het goed zit. (iets met een traumaatje) Nog even geduld en het wachten zal worden beloond. De trek in verse jus d’ orange en brood heeft plaats gemaakt voor minder healthy varianten. Op dit moment is geen magnum ijsje veilig voor mij. Hoe fatsiger, hoe beter. Choco brokken, nootjes, karamel sauzen, dips, dubbelwandige chocomouse sensaties, alles! En kan ik het niet laten om zo nu en dan een Mc kroket naar binnen te stouwen. Cravings! I’m lovvin it!

           Magnum Liefde

Big Sis 2be
Peach gaat vaak mee op onze afspraken naar het ziekenhuis. Ik vind het belangrijk dat ze betrokken wordt bij de zwangerschap en niet het gevoel heeft te worden buitengesloten. Ondanks dat dit grote mensen dingen zouden zijn hebben kinderen echt alles door. Ze vindt het super leuk om naar de baby te kijken. Vandaag mocht ze zelf een echo bij mama maken en door op een knop te drukken kon ze het hartje van de baby laten klinken. Wauw, dit maakte zoveel indruk op haar. Voor ons ook zo’n bijzonder gevoel, echt niet te omschrijven. Ik koester dit soort mooie momenten, het is en blijft een wonder. Ons eerste meisje die zo liefdevol omgaat met de zwangerschap, een brok in mijn keel!

Meegaan naar het ziekenhuis was niet altijd een groot succes. Rond 10 weken koos de gynaecoloog ervoor om nog een keer inwendig een echo te maken. Peach was mee en wij hadden dit niet zien aankomen. Van een inwendige echo hoeft ze natuurlijk geen getuigen te zijn. PP ging met haar in een andere hoek van de kamer staan zodat ze naast mijn hoofd stond en het niet letterlijk zou zien. Maarja, wanneer je moeder wijdbeens in een stoel ligt ga je er als peuter natuurlijk vanuit dat de baby dan in mama’s kont zit. Man o man! Het heeft nog even geduurd voordat wij Peach aan haar verstand konden peuteren dat de baby echt in mijn buik zit. Bij het zien van de echo foto’s zei ze steeds; “Dat is mama’s kont” Oeps.

Naast dat Peach mee gaat naar het ziekenhuis houden we het verder rustig. Ik maak haar niet dagelijks mal met baby en bolle buik gelul, dat komt vanzelf wel. Het is nog lang geen november en het is voor haar al lastig te begrijpen dat het nog lang duurt voordat de baby komt. We hebben een echofoto op de schouw staan. Peach staat er soms naar te kijken en zegt dan; ”Ik denk dat dat een broertje of zusje is” Dan smelt ik. Soms lezen we een boekje dat gaat over een baby in mama haar buik en een meisje dat grote zus wordt. We lezen het alleen als zij dat boekje uitkiest, no pressure en alles op z’n tijd. Steeds vaker verteld ze uit zichzelf dat ze grote zus wordt. De kassière in de supermarkt of de bediening in een restaurant, iedereen is up to date. En mocht iemand het nieuws gemist hebben, dan is er gelukkig altijd nog Instagram 😉


Dit boekje kreeg Peach van haar dans vriendinnetje.

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *