Personal

Baby November #1

11 mei 2016

Ik lieg als ik zeg dat deze eerste drie maanden lang hebben geduurd, sterker nog, ze vlogen voorbij maar wat waren ze spannend!


Elke dag opnieuw. Leven van echo naar echo met als resultaat een mijlpaal te hebben bereikt. De magische 12 weken grens.
Laat ik bij het begin beginnen.


Diagnose
.

Zwanger worden is het probleem niet. Dat was ik bijna om de maand. Een cyclus die ik kan dromen en die mij nog net niet een appje stuurt wanneer mijn eisprong is, was dit onderdeel keer op keer niet lastig. Maar het aller belangrijkste gedeelte wel, een embryo ontwikkelen tot een foetus en uiteindelijk een baby. De miskramen leken te komen door een afwijking in de stollingswaarden in mijn bloed. Geen wereld probleem want er zijn medicijnen voor die de slagingskans van de zwangerschap met 70% vergroten. Echter moest dit wel met zekerheid worden vastgesteld met een nieuwe ronde bloedprikken. Maar die ronde haalde ik niet want opnieuw was ik zwanger! De gynaecoloog belde op een woensdag met de uitslag en drukte mij op het hart dat wanneer ik binnen 12 weken opnieuw zwanger zou raken aan de bel moest trekken. Ik belde de beste man op maandag alweer terug want het weekend had ik een positieve test. “Ahhhh gefeliciteerd, wat geweldig” tetterde de assistente door de telefoon. Ik dacht doe maar een beetje chill vriendin en zei dat wij de vlag nog niet hadden uitgehangen gezien onze historie. Dat snapte ze en zei dat ik dit moest omarmen, want natuurlijk zwanger raken is ook heel speciaal zei ze. En ze heeft gelijk, dat is het ook en dat veranderde mijn visie meteen.

Doodsangsten.

Getraumatiseerd door alles wat ik heb meegemaakt, leefde ik van echo naar echo. Er was meteen een medicijnprogramma gestart en dagelijks slik ik een bloedverdunner en moet ik mij injecteren met een antistolling. Geloof me, de hotpants kunnen deze zomer in de kast blijven. Mijn bovenbenen zien eruit alsof ze dagelijks met een honkbalknuppel worden bewerkt. Blauw, paars groen met zwarte punten van de naalden. Maar i don’t care, spuiten met die handel want die shit lijkt toch echt te werken. Elke echo was positief, de groei, de ontwikkeling van het hartje en elke week was een stap dichterbij. De zwangerschap verliep zo rustig, nauwelijks kwaaltjes, geen bloedingen, ik wist letterlijk niet wat ik mee maakten maar blij zijn….Elke echo dacht ik Jenn, als het nu oké is zijn we al zover, dan moet je het verleden los laten en genieten. Maar zelfs de echo rond 12 weken gaf me klamme handjes. Het was zo speciaal om opnieuw een heel mensje in mijn buik te zien, wat je niet voelt maar zo beweegt en gezellig op zijn of haar zij draait. Met armen en benen zwaait en trapt en een prachtige hartslag heeft. Zover zijn we sinds Peach niet meer geweest. Dit was de echte mijlpaal maar de angst van alle andere echo’s is nog zo vers. Het beeld van de dode foetussen in mijn buik staat in mijn netvlies gebrand. Die een week daarvoor nog een hartslag hadden en bewogen en ineens dood en in elkaar gedoken in een hoekje van mijn baarmoeder lagen. Het is met geen pen te beschrijven hoe hartverscheurend dat is en wat dit met je doet.

Neurotisch

Bloed ik niet? Welke kleur heeft alles met plassen? Voel ik m’n borsten nog wel. Vandaag voel ik me niet zo moe, is alles nog wel goed? P is mijn buik nog wel opgezet, hij lijkt minder? Elke dag opnieuw, hysterisch nerveus. De blog, socialmedia, mensen, ik kon ze er niet bij hebben. Alles heb ik afgekapt en ben me helemaal gaan focussen op de zwangerschap. Ik ben altijd blijven sporten met Nick en nu nog steeds. Ik ben gaan lezen over mindful zwanger zijn en hoe je doormiddel van meditatie vertrouwen kunt krijgen in jezelf en in je zwangerschap. Dit heeft mij ontzettend geholpen! Ik ben zo trots op mijn lijf, het werkt namelijk gewoon wel! Iets wat ik diep van binnen heus wist maar blijkbaar was er een klein beetje hulp nodig. Er kan wel een kindje in mij groeien en een zwangerschap kan bij mij dus ook (redelijk) rustig verlopen. Ik ben zo dankbaar.

Vertrouwen

Morgen hebben we weer een echo, ik verheug mij erop, ondanks dat het me vannacht heeft wakker gehouden. Ik weet gewoon dat ook morgen het hartje van ons kindje zal kloppen en dat blijft het dit keer ook doen en ik hoop dat het nog 100 jaar door mag blijven kloppen. Ik heb vertrouwen. BabyNovember komt ons gezinnetje verrijken.

X Jenn

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *