Personal

Het leed dat iedereen is zwanger – behalve ik – heet.

12 januari 2016

Na “Hoera! Wij zijn zwanger” announcement tienduizendmiljoen van deze week kon ik eigenlijk alleen nog maar keihard janken en had ik meer zin om voor een trein te springen dan leuk te doen. Begrijp me niet verkeerd. Ik gun het iedereen, mama worden. En ik gun alle kindjes een broertje of zusje, maar waarom lukt het bij ons niet?

Op Peach haar eerste verjaardag (augustus 2014) besloten wij om te stoppen met anticonceptie. Ik had de droom (jong) moeder te worden en wilde het liefst alle kuikentjes in de ren hebben voor mijn 28ste verjaardag. PP heeft altijd van een groot gezin gedroomd, 3 of 4 kinderen maar de teller staakt bij 1.

November 2014 werd ik zwanger en wij waren in de gloria! Drie miskramen en 1,5 jaar verder zijn wij nog steeds met z’n 3tjes. Gelukkig, gezond en onbeschrijfelijk dankbaar.

Misschien zijn we ook wel met een heel verkeerde mindset aan een tweede “begonnen”. Van Peach werd ik na ruim 13 jaar pil binnen 5 maanden zwanger. Genoot een gezonde zwangerschap en de bevalling deed ik fluitend. Ik kon niet wachten om het nog eens mee te mogen maken. Al die horror verhalen over vruchtbaarheidsproblemen leken een ver van ons bed show.

Inmiddels zijn we op een punt beland dat ik bij het ziekenhuis aan wil kloppen. Misschien is er nu wel iets met ons? Geloof me, mijn (jeweetwel) is na elke miskraam grondig onder de loep genomen. Van alles is er weg geschraapt, op kweek gezet en ben gezond verklaard.

Toch zegt een stemmetje in mij dat ik het nu niet moet doen. Met de stap naar het ziekenhuis zeg ik eigenlijk geen vertrouwen in mijn lijf te hebben en dat heb ik wel. Zou een stap naar het ziekenhuis dan alleen maar betekenen dat ik geen geduld heb (wat erg ondankbaar zou zijn) en alleen maar sneller zwanger wil worden dan de natuur (hopelijk) voor ons heeft gepland?! In ons geval valt er niks te willen. Peach is er en de artsen zeggen er komt er nog wel eentje, je hebt gewoon pech.

Pech is ook kut maar niet het einde van de wereld. Je voelt je vaak alleen wanneer een kinderwens niet in vervulling gaat en alles om je heen om zwangere vrouwen en baby’s lijkt te draaien. Klagen mag ik al helemaal niet want wij hebben een mooi meisje om van te houden. Dat maakt een hoop goed maar zeker niet alles. Dat neemt ook niet weg dat ik geen recht heb om verdrietig te zijn of vooral boos en gefrustreerd. Het lucht wel op om er open over te zijn, dat zouden meer vrouwen moeten doen. Je bent namelijk niet de enigste die iedere zwangere wel kan killen uit jaloezie. Omdat wij ook verlangen naar het geen wat zij wel hebben en bij ons niet lukt.

Natuurlijk is de meest voorkomende tip dat we “er niet te veel mee bezig moeten zijn”. Ik weet niet wie dat ooit heeft bedacht?! Andere vrouwen die wel in verwachting zijn waren er zeker ook allemaal niet mee bezig? Nou, hell no!

Maar ik ben geen slachtoffer. Alle eisen die we ooit hadden zijn allang in de prullenbak beland. Want hoeveel baby’tjes er misschien mogen komen en hoe oud we dan zijn is allang al niet meer belangrijk. Verwachten is een geschenk en een wonder waar je helemaal niets over te zeggen hebt. Je kunt alleen maar bidden en wensen dat je het mee mag maken en dat blijven wij doen. Ik ben alleen erg teleurgesteld in mijn lichaam en heel onzeker over zwanger worden in de toekomst. Leuk en onbezorgd is het allang niet meer. Maar er zijn zoveel redenen om positief te blijven over wat de toekomst zal brengen. Als je valt moet je ook weer opstaan.

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *