Personal

Ultieme relatietest: kinderen.

11 maart 2019

Je bent verliefd, je hebt het leuk, niets voelt romantischer dan je samen voort te planten en nieuw leven te maken. Maar niemand die verteld dat je verkering krasjes op kan lopen van een baby. Hoe veel krassen hebben wij?

Verliefd, verloofd, vermoeid
Oh, wat had ik een romantisch beeld van het ouderschap. Zijn zaad, mijn eitje, een mensje helemaal gemaakt door ons, en met zoveel liefde. Ik zag het helemaal voor mij. Wij waren meer dan klaar voor een baby en zo geschiedde. Het is alweer vijf en een half jaar geleden dat Peach werd geboren. Dat een baby ons leven zo op z’n kop ging zetten leek mij logisch, maar dat wij onze relatie volledig opnieuw moesten uitvinden? Nooit gedacht!

Afreageren
Inmiddels alweer bijna negenjaar verkering met de hub. Ja, we zijn verloofd maar trouwen vind ik geen prio en zelfs een beetje muf. Ik ben niet zo’n meisje die droomt van een jurk, een taart, een ring, een eerste dans. Ben een beetje te Rebels voor dat traditionele spul. Enfin. Baby’s vind ik daarentegen een hele mooie maar vooral spirituele verbintenis tussen twee mensen. Maar zaligmakend zijn ze per definitie niet. Een huilbaby, reflux, geen slaap, eindeloze miskramen. Nee, wij kregen het niet cadeau. Maar op wie moet je zoiets nu afreageren? Precies.

Ruzie
Toen Peach een paar maanden oud was, raakten wij een beetje vervreemd van elkaar. Hij deed zijn ding, ik wilde mijn ding doen maar samen ook voor Peach zorgen, date-nights, spetterende seks, vakanties en de rest. Dream on – want al dat bovengenoemde is niet perse haalbaar. Er ontstond tussen ons een soort om en om agenda. Want hij plande zijn uitjes, ik de mijne maar uiteindelijk wanneer wij samen waren, altijd moe en uitgeblust. Gelukkig barste er toen een bommetje. Het is de eerste en enigste keer ruzie in negenjaar geweest. Een klassieke “De pot verwijt de ketel” situatie. Wij wilde in die periode wel heel erg onze “eigen dingetjes” doordrammen om maar even weg te zijn van luiers en flesjes. Maar voor onze relatie pakte dat minder rooskleurig uit.

Praten
Gelukkig kunnen P en ik samen erg goed praten. Iets wat ik ieder koppel enorm kan aanraden, PRA-TEN. Ik heb onwijze mazzel met een kerel die zich emotioneel openstelt, en zijn gevoelens niet onder stoelen of banken steekt. Kwamen er toen achter dat wij niet onze “eigen dingen” nodig hadden maar meer momenten samen als nieuw gezin. Soms is je “eigen ding” doen niet altijd het beste, en is samen groeien veel belangrijker. En dat deden wij. Nooit eerder voelde ik mij zo’n team als met P, die ook nog eens mijn grote liefde, en beste vriend is. Inmiddels weten wij wel beter, papa en mama worden is niet iets wat je zomaar even doet. Niet alle relaties zijn per definitie baby-bestendig. Er lijkt wel een taboe op te heersen maar ik vind het heel logisch dat relaties sneuvelen na de komst van een baby. Het ouderschap kan echt een aanslag zijn op je verkering. Chronische slaapgebrek, de irritaties die ontstaan, het is aan jullie of je het zover laat komen. Het is in ieder geval niet iets om je voor te schamen, want niemand is perfect (Hoi Instagram, met al je geweldige online gezinnetjes).

Real
Uiteindelijk zijn wij door het ouderschap wijzer, sterker en hechter geworden. Niet alleen als papa en mama maar ook als PP en Jenn. Op onze weg lagen ook hobbels. Gelukkig gingen wij goed over die hobbels heen en zijn nu samen hier. En weten precies wat er nodig is om het als papa en mama samen fijn te hebben. Iets waar wij elke dag opnieuw aan werken. Onze relatie, in combinatie met het ouderschap, is constant in beweging. De ene week naai je samen de sterren van de hemel, en de andere week ben je blij dat je alle snotneuzen en poep luiers hebt overleefd en aan het einde van de dag nog uit je ogen kunt kijken.

Ik had dit avontuur met niemand anders willen aangaan.
Love you P.

X Jenn

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *