Personal

Hoe onzeker ben ik over mijn bikinibody?

4 juli 2018

Hoe onzeker voel ik mij na mijn zwangerschappen in een bikini of badpak? Inmiddels is het ander halfjaar postpartum en deel ik mijn zelfbeeld met jullie. Iets wat ik nooit eerder heb gedaan en best spannend vind.

Vroegah.
Laat ik bij het begin beginnen. Ik ben vroeger vaak gepest met mijn voorkomen. Op de basisschool werd ik dagelijks uitgemaakt voor pinda omdat er precies nul kinderen in de witte nieuwbouwwijk woonden met een tintje, behalve ik. Goed, ik ben niet getraumatiseerd maar leuk was anders. Ik werd 12 jaar, schoot met mijn lengte de lucht in en ben van nature slank, neigend naar mager. De link naar “tak” was snel gelegd. Gelukkig had ik veel vriendinnetjes en de tijd van mijn leven op school. Het waren altijd groepjes jongens die het met hun pesterijen op mij hadden gemunt. Op de middelbare school was dit niet anders. Ik was vrijwel het enige meisje dat in de tweede klas precies geen tiet had en ook nog niet ongesteld was. Maar dit keer hadden ook de meiden er een hobby van gemaakt om tijdens de gymlessen mijn figuur (of vooral het ontbreken daar van) belachelijk te maken. Ik droeg geen BH want ik had stomweg niets om erin te stoppen. De zachte topjes van HEMA waren prima en voor hen tevens het perfecte doelwit van pesterijen. Tijdens pauzes schreeuwde jongens uit hogere klassen wat het verschil tussen mijn voor en achterkant was omdat ik in het bezit zou zijn van twee ruggen en zij het verschil niet konden zien. Goed, zo heb ik nog wel een paar leuke anekdotes maar je snapt mijn punt. Ik werd erg onzeker. Ik kwam vaak huilend thuis en moest elke keer weer de zelfde preek van mijn moeder aanhoren over het feit dat ik op een dag blij zou zijn met mijn figuur.

Gescout.
Op een dag werd ik letterlijk tussen de kluisjes op school gescout als model. Waar iedereen bijstond werden er polaroids van mij gemaakt. Ik mocht fotoshoots doen en wilde ineens iedereen mijn vriend(in) zijn. De pesterijen stopte en ik begon blij te zijn met mijn tietloze takken-figuur. Voor modellenwerk was mijn lijf uitermate geschikt en dat gaf mij heel veel zelfvertrouwen. Ik was zelfs een beetje trots. Mijn genen werken trouwens ook goed mee. Ik ben zo’n dunne die alles kan eten zonder aan te komen. Een blessing en vaak ook een curse. Ik moet soms echt mijn best doen om op gewicht te blijven en wanneer ik niet goed in mijn vel zit keldert mijn gewicht met kilo’s naar beneden. Ik zit nog steeds te wachten op de dag dat ik “dik” word. Iets wat andere vrouwen mij heel mijn leven lang  al hebben willen aanpraten. “Wacht maar meid, als je kinderen hebt gekregen kom alles er aan.” Inmiddels heb ik twee kinderen gekregen en weeg ik nog steeds de zelfde als daarvoor.

Babybikinibody
Ik mocht zeven keer zwanger worden, twee baby’s voldragen en nu nagenieten van de restanten hier van. Ik heb plusminus twee hele jaren in mijn leven een beetje boobs gehad. Tijdens mijn zwangerschap van de meiden en de voedingstijd. Daarna was alles weer weg. Mijn buikspieren zijn praktisch dood. Ze zijn zo slap dat wanneer ik op handen en knieën sta de spieren naar beneden komen. Ik heb best wat striae en losser buik vel. Die spier krijg ik af en toe best sterker, vooral wanneer ik  frequent sport maar dat doe ik op het moment niet. Mijn buik is niet strak en zet sneller op wanneer ik veel troep heb gegeten of ongesteld moet worden maar oogt in het algemeen wel plat. Wat een mazzel. Het enigste waar ik onzeker van word is dat mijn buik soms meer naar voren komt dan mijn voorgevel. Er valt niet echt van een gevel te spreken maar even voor het idee. Dat is het moment waarop ik baal en graag een beetje meer tiet zou willen hebben omdat alles dan meer in “verhouding” zou zijn. Kan er alleen niet meer wakker van liggen, deed ik vroeger wel. Ik vind het daarom niet vervelend om mezelf in zwemkleding te zien ook al baal ik wel eens van de lege topjes. Want sommige bikini’s staan (in mijn ogen) nu eenmaal mooier met borsten erin. Ik shop nu gewoon bikini’s die goed gaan op weinig boob.

Zwanger van Rebel en mijn “boobs” op z’n grootst. I know, lachertje dus.

Mijn kapotte buikspier die naar voren zakt als ik zit.
Striae op mijn heup en de rest valt weg onder mijn buik.

Zelfbeeld
Inmiddels ben ik mijn onzekerheid wel te boven. Ik heb tot twee keer aan toe intakegesprekken gevoerd bij een plastisch chirurg maar weet 100% zeker dat ik eigenlijk helemaal niets aan mijzelf wil veranderen. Ik wil absoluut niemand beledigen maar voor mij is het gewoon niet weggelegd om spuitjes en plastic aan mijzelf toe te voegen in welke vorm dan ook. Mijn mindset is gewoon niet zo. Het zou mij eerder ongelukkig maken dan zelfverzekerder. Ik kan nog steeds kwijlend kijken naar de tieten van een ander, of ze nu echt zijn of niet maar zelf hebben zal ik ze nooit. Ik heb geleerd om te accepteren dat mijn lichaam door de zwangerschappen niet meer het zelfde is als vroeger. Ik ben trots op het feit dat er twee meisjes in mijn buik mochten groeien. En het feit dat ik van nature slank ben betekend helemaal niet automatisch dat dat gelukkig maakt. Sterker nog, ik heb andere onzekerheden gekend en heb hier echt mee moeten leren dealen. Ik wil aan mijn dochters meegeven dat zijn wie je bent de echte perfectie is. Alle vrouwen zijn anders en iedereen is mooi op zijn eigen unieke manier. Ik volg geen perfecte body celebs of fitness-koekwausen op Instagram maar echte vrouwen en feministische insta-bewegingen die slappe blote (hang) tieten in alle vormen en maten posten en gewone (flubber) buiken met en zonder striae. Kleine kontjes, slanke of volle benen, foto’s van vrouwen die gewoon happy met zichzelf zijn want dat is mijn ogen pas echte schoonheid. Natuurlijk is dat makkelijk gezegd maar je onzeker laten maken is een keuze ook al klinkt dat hard. Ik heb mij ook jaren belachelijk laten maken, laten pesten en kleineren en liet dit gewoon toe, totdat ik er op een dag boven ging staan de knop omzette en dacht fok jullie allemaal. Socialmedia hersenspoelt (jonge) vrouwen over hoe ons lijf er uit zou moeten zien maar we vergeten dat wij negen van de tien keer kijken naar een grote leugen. Zoek geluk in jezelf en verzamel mensen om je heen die dit gevoel versterken. Juist wanneer je onzekerheden kent is liefde belangrijk. Geef jezelf tijd om aan je (body)struggles te werken of te wennen aan je (nieuwe mama)-lijf, dit proces heeft bij mij vijftienjaar geduurd. Ik zal binnenkort in een andere blog hier meer over vertellen. Hoe je het went of keert, dit ga je allemaal pas inzien wanneer je ouder wordt. Dan heb je meer levenslessen in je rugzakje verzameld en weet je wat pas echt belangrijk is in het leven. Zelfvertrouwen uitstralen en je gezondheid koesteren is het nieuwe sexy. Geen Kardashian anus of de tetten van Genevieve. Dus trek je bikini lekker aan, smeer je goed in, wees trots op jezelf en geniet van het heerlijke zomerse weertje.

X Jenn

Follow by Email
Facebook
Twitter

3 reacties op “Hoe onzeker ben ik over mijn bikinibody?

  1. Amen. Zo is t helemaal. Ik heb teveel tiet. Teveel kont. Teveel buik teveel alles maar what the hack. All that i have is all that i am and that makes me. Soms heeeel onzeker en soms heeeel tevreden. Mezelf alles ontzeggen doe ik niet meer. Ik ben wat ik ben en hoe ik ben dan maar een maatje meer. God created women in alle soorten en maten. Het gaat om wat erin zit niet om het omhulsel.

  2. Knap dat je je verhaal zo deelt en voor mij heel herkenbaar! (1.80m 65kg slank, halve indo en 0 tiet). Hoge bomen vangen veel wind. Naar mate ik nu ouder word heb ik steeds meer vrede met mijn lichaam maar dat is lang niet zo geweeet mede doordat wat anderen allemaal van mijn lichaam vonden. Geniet van wie je bent! 🙂

  3. Lieverd, wat mooi geschreven. Ik herken het zo alleen dan op andere vlakken. Voor wat betreft chirurgie, helemaal mee eens, trots zijn op wie je bent en blij zijn met gezondheid en alle zegeningen. ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *