Personal

Lonely Mommy

12 juni 2018

Ik was vierentwintig jaar toen ik mama werd. Peterpaul en ik woonde vier jaar samen en hadden dezelfde wens. Ik gooide in juni 2012 mijn pil in de prullenbak en had in november een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Een prachtig avontuur stond ons te wachten maar echt delen met vriendinnen kon ik het niet.

Nu denk jij als lezer; “Waar komt deze ineens vandaan?” Ik ga het je uitleggen.

Het afgelopen jaar ben ik “suiker” tante geworden. Mijn beste vriendinnen zijn zich “eindelijk” ook aan het voortplanten. Wat tijdens mijn zwangerschappen altijd een ver van hun bedshow is geweest, wordt nu ook hun leven. Dat wij nu allemaal mama zijn (worden) schept een bijzondere band. Ik ben net zo verliefd op hun kindjes als op de mijne.

Het maakt vriendschappen speciaal wanneer je samen verschillende fases van het leven doorloopt. Heel lang voelde ik mij alleen. Ik was zwanger terwijl mijn besties bikkelde aan hun studies, carrières en genoten van travel-life. Ik zat alleen thuis met baby Peach terwijl zij yolo gingen. Ik werd overspoeld met hun liefde en steun met betrekking tot mijn zwangerschap maar toch konden zij zich niet honderdprocent in mij verplaatsen en miste ik soms die klik.

Natuurlijk heb ik hen dat nooit verweten. We praten er vaak over. Mijn vriendinnen voelen zich soms rot over die tijd, wat niet nodig is. Nu zij het zelf meemaken zien ze in dat het toen anders voelde. Dat ik jong moeder wilde worden betekende niet dat zij dat ook moesten. Niet alle eierstokken rammelen te gelijk en als new mom hoef je niet alleen maar mom-friends te hebben. Mijn zwangerschap bracht ook een nieuwe vriendschap. Een vriendin die wel al mama was en waar ik mijn zwangere-ei bij kwijt kon.

Inmiddels zijn mijn besties zwanger of net mama geworden. Iets wat ik geweldig vind om van dichtbij mee te maken maar voor mij ook alweer voelt als een gepasseerd station. Ik ben inmiddels twee mini’s verder en tepelkloven en gebroken nachten zijn bij mij verleden tijd. Nu ben ik de gene die af en toe weer een fissa doet en zij thuis zitten met hun kleine kuikentjes.

Stiekem vind ik het jammer dat wij nooit ons “gezellig samen zwanger” moment zullen hebben maar dat maakt het niet minder speciaal dat wij nu allemaal mini vriendjes en vriendinnetjes op de wereld hebben gezet. Ik ben zo dankbaar dat we al zo veel jaar (15) vriendinnen zijn en nu ook bijna allemaal mama’s.

Ook al voelde ik mij als new mom soms alleen met Peachie, toch heeft het onze vriendschappen nooit geschaad. Het contact is in die periode wel minder geweest maar alles lijkt nu juist op zijn plek te vallen. Ik ben een soort moedergans die mijn vriendinnen van allerlei tips en baby-stuf kan voorzien. Hoe leuk is dat! Ik kan niet wachten tot onze kids samen door de achtertuin rennen en wij met een glas rosé , zittend in de zon op ze proosten.

x Jenn

 

Follow by Email
Facebook
Twitter

Een reactie op “Lonely Mommy

  1. Zo herkenbaar! Hier is het net zo… ons meisje Liv, pas 2 jaar geworden. En al die tijd is het toch een beetje anders, gewoon puur om het feit dat ik niet altijd mijn mom life met hun kan delen. Mijn vriendinnentjes zijn gewoon nog niet klaar voor kindjes en dat is goed. Maar wel heel jammer! Samen zwanger zou zo mooi en leuk zijn.

    Sinds dit jaar heb ik de allerliefste Mama vriendin erbij! En onze meiden zijn net zo oud. Zo genieten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *