Personal

De operatie van Peach.

16 januari 2018

Vandaag vond de operatie van Peach plaats. Ze heeft buisjes in haar oren gekregen en haar keel en neus amandelen zijn verwijderd. De operatie is geslaagd maar er ging iets goed mis. Ik praat jullie even bij.

Ik wil iedereen die ons vanmorgen zoveel liefde, succes en steun heeft toe gezonden, hier hartelijk voor bedanken. Echt, jullie zijn zo lief voor Peach en naar ons toe. Mijn dank is groot. Inmiddels zijn er meer dan 3oo+ berichtjes achtergelaten en ga ik het niet redden om jullie allemaal persoonlijk te bedanken. Mijn telefoon/insta ligt expres in een hoek en kies ervoor om jullie zo even snel op de hoogte te stellen van ons avontuur. Want dat was het!

Het is 14:40 en ik kruip even achter de laptop om snel deze update in elkaar te zetten. Peach ligt met papa in het grote bed boven te slapen en ik pak mijn kans om dit even te doen. Om 13:00 zijn wij thuis gekomen uit het ziekenhuis. De operatie van Peach is geslaagd. Maar het viel ons ontzettend tegen.

07:00 
Peach heeft een top nacht gehad. Papa en mama hebben ieder uur van de klok voorbij zien komen van de zenuwen. Ik had nachtmerries dat Peach dood zou gaan van de narcose omdat ze allergisch zou zijn en zo droomde ik ook dat de operatie wéér gecanceld zou worden. Trauma-tje much? Enfin, Peach werd vrolijk wakker, werkte lief mee en was goed voorbereid. Mijn moeder was om 06:30 bij ons om over de Rebelse baby te waken en wij vertrokken richting het ziekenhuis. We checkte in en Peach kreeg een bedje toe gewezen. Er volgde instructies over het verloop van de ochtend en Peach was echt super ontspannen. De verpleging was heel lief en er hing een relaxte sfeer. Papa en mama gingen dood vanbinnen maar dat terzijde. Peach mocht haar pyjama aan doen en kreeg “toverpleisters” op haar hand en in haar elleboog. Op de plek van de toverpleiser zal het infuus worden gezet. Daar zal Peach verder niet veel van voelen omdat de pleister de plek verdoofd.

08:00
Peach is aan de beurt. Ze mag kiezen wie er met haar mee naar binnen gaat voor de narcose en (natuurlijk) kiest ze papa. Die dit stiekem helemaal ka uu tee vindt omdat hij gewoon niet zo’n mega ziekenhuis held is. Wij rijden samen met de verpleging het bed met Peach erin naar de operatiekamer. Ik mag mee tot de gang waar ik haar gedag moet kussen. Ik probeer niet keihard in janken uit te barsten en Peach lacht zo lief naar mij en zwaait de rest van de rit door de gang tot ik haar niet meer kan zien. Dat kleine lieve bekkie in dat grote bed, zo pittig naar mij te zwaaien. O M G. Die zie ik alleen in films en vind het zooooo zielig voor haar. PP wordt in een o.k pak gehesen en blijft bij Peach tot ze in slaap wordt gemaakt.

Toen ging het mis.
Peach was tot dat moment zo zen. Ze had haar knuffies mee en kroop bij papa op schoot. De arts vroeg waar Peach zoal nog gevoel in haar arm had na het verwijderen van de verdovingspleisters. Peach gaf aan dat ze alles nog voelde. Wat niet het juiste antwoord was. Ze moest namelijk niets meer voelen. Maar de anesthesist zet het infuus toch in haar hand en ze blijkt dus helemaal niet verdoofd te zijn. Peach begint het uit te schreeuwen! Trekt haar hand weg en raakt totaal in paniek. Met extra kracht wordt er een tweede poging gedaan het infuus te zetten en Peach gaat door het lint. Het bloed spoot uit haar handje en ze raakte totaal van de kaart. Dit alles bij arme papa op schoot. De artsen kozen ervoor om het infuus in haar elleboog te zetten maar dit lukte op deze manier niet. Toen kreeg Peach een kapje op en raakte ze out. De operatie duurde maar tien minuten en is goed geslaagd.

Mama maar wachten.
Ik zit maar te wachten en dacht wat duurt het nou lang voordat PP weer terug is. Vervolgens komt papa lijkbleek de gang op en verteld dat het inslaap brengen van Peach niet goed is gegaan. Hij is duidelijk aangedaan en ik heb zo met hem te doen. We zijn er allebei erg verdrietig van en vinden het zo erg voor haar. Vervolgens mag ik er bij zijn als ze wakker wordt maar Peach ontwaakt al terwijl ze nog niet op de uitslaap kamer is en ik hoor haar op de gang schreeuwen en huilen. Ik word opgehaald om haar te troosten en ze is helemaal ik paniek. Mijn hart brak in duizend stukjes en de tranen stonden in mijn ogen. Wat een nachtmerrie is dit! De andere kindjes in de uitslaapkamer liggen ook te huilen en te kermen. Het gaat echt door merg en been. Alles kindjes zijn overstuur en huilen en jammeren op een manier die je niet vaak hoort. Echt zo zielig!

Operatie geslaagd.
Peach kalmeert uiteindelijk en valt tegen mij aan in slaap. Wat vind ik het fijn dat ik bij haar kan zijn en voel me zo rot over hoe het is gegaan. Ze krijg een ijsje en we mogen terug naar de zaal waar ze gelukkig al snel bijtrekt. Ze is nog versuft en slaapt een beetje. Als ze wakker is weet ze heel goed wat er is gebeurd. Zo zielig. Ze is erg aangedaan. Ze drinkt gelukkig meteen heel goed en klaagt verder niet over pijn. Ze eet flink ijs en begint weer zichzelf te worden maar dan met de huidkleur van een verbleekte krant.

Allemaal even bijkomen.
Ze kletst een beetje en wilt in bed kleuren en youtube filmpjes kijken op papa’s telefoon. Ze verteld dat ze zin heeft om haar ballon uit te zoeken en wilt zelfs even uit bed. Ze heeft geen koorts en heeft verder helemaal geen bloed verloren, super positief. Om 13:00 komen we thuis. Rebel is lekker bij oma en zo kunnen wij alle drie even bijkomen van deze toch wel hele heftige ervaring. Peach stort in. Ze is zo uitgeput van alles. Het gaat je niet in de koude kleren zitten. Ze begint keelpijn te krijgen en met een nieuwe parra op gaat ze samen met papa naar bed. Ik ben zo trots op haar, ze heeft het zo dapper gedaan. Ik krijg er echt een brok van in mijn keel. Het is het aller ergste voor een ouder, je kind pijn te zien lijden en gewoon niets kunnen doen. Ik ga haar de komende dagen (voorzichtig) plat knuffelen en er alles aan doen dat ze dit allemaal goed kan verwerken. Ik kan niet wachten tot ze straks weer helemaal de oude is. Lieve Peach, papa en mama zijn zo trots, je hebt het zo goed gedaan. Wij houden zielsveel van jou!

Follow by Email
Facebook
Twitter

7 reacties op “De operatie van Peach.

  1. Wat een verhaal :(!! Wat is het toch een dappere strijdster. Heel veel sterkte voor jullie allemaal. Nu op naar betere tijden ❤️

  2. Lekker veel ijsjes en vocht en gewoon door met de paracetamol de komende dagen. Met pijnstilling durven ze vaak beter te slikken en dat versnelt het herstel! Mijn zoontje afgelopen juli geopereerd en die was op dag drie eigenlijk qua energie weer helemaal boven jan. Nog wel tot een week paracetamol gegeven want meestal in de loop van de dag weer een piepstemmetje en pijn. Veel beterschap!!!

  3. Jeetje wat een verhaal zeg. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Ik ben blij dat alles goed is gegaan, maar wat een helse start! Nu hopen dat Peach snel hersteld! Jullie weer lekker van elkaar kunnen genieten. Dikke knuffel voor jullie! 💕😘

  4. Aahhh heftig hoor!! Echt met jullie te doen!😩Maar gelukkig is alles goed afgelopen en hopen dat ze zich snel beter gaat voelen, en jullie daardoor ook! Veel geluk en beterschap!🍀

  5. De arme snoes! Wat een geweldig stoer meisje hebben jullie. Knuffelse aankomende dagen!!

  6. Wat heftig! Arm kind! Heel veel beterschap! Fijn dat de operatie achter de rug is! Xx

  7. Wat een verhaal. En zo vervelend voor haar. Ik werk zelf ook op de O.K (niet in alkmaar) vind altijd zo naar als zo’n kindje in paniek is en dan de ouders. Nu ik zelf moeder ben kan ik wel mee huilen. Ik had jullie graag een betere ervaring gegunt maar ze doet het goed en als ze zich nu ook beter gaat voelen en groeien. Dan is dat het allerbelangrijkst geniet van je meisje(s) Jullie hebben het ook top gedaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *