Personal

Team Work

14 juli 2016

Maximaal multitasken?! Nee, het valt in mijn geval best mee. Peach is bijna drie jaar en is behoorlijk zelfstandig (in hoeverre een peuter zelfstandig is) maar dat ter zijde. Ik denk dat ik ontzettend mazzel heb.

De eerste maanden van een zwangerschap zijn het zwaarst, zeggen ze. Ik heb en had toen nauwelijks last van kwaaltjes en kon Peach er dus prima bij hebben. Ik kan me voorstellen dat wanneer je scheel kijkt van de misselijkheid en de dagen door moeten komen met afzien, het kindje wat je al hebt een pain in the ass kan zijn.

Onze zenuwen en angst van de eerste tijd bleven bij Peach echter niet on opgemerkt. Papa en mama maakte zich overduidelijk ergens zorgen over en Peach voelde dit haarfijn aan. En dat resulteerde in hangerig gedrag. Wat op z’n tijd erg irritant was en vooral mijn geduld op de proef stelde. Geduld had ik duidelijk minder en werd sneller boos als ze niet wilde luisteren of meewerken. Denk aan de welbekende tandenpoets en aankleed scenes. Extreem moe was ik wel en dat gaf een korter lontje. Nu de angst minder is geworden, papa en mama weer beter in hun vel steken, is ook Peach weer de oude.
Wat voor mij ook een mazzaltje is, zijn de tukkies die Peach nog doet. Met veel plezier gaat zij tussen de middag nog even liggen en slaapt 1,5 tot 2 uur. Ideaal voor mama! Vaak maak ik van de gelegenheid gebruik om zelf ook even op bed te gaan liggen voor een powernap. Na het slapen kan ik de rest van de dag weer beter aan en heb ik nog kracht over om met Peach leuke dingen te doen.  Aan het einde van de dag ben ik wel redelijk afgeschreven en heb dan vaak pijn in m’n bekken. Gelukkig is dat het moment waarop papa thuis komt en de boel overneemt, zo fijn! Hij ruimt na het eten de tafel altijd af en de troep die ik maak met koken laat hij weer verdwijnen. Zo kan ik languit op de bank in standje niks doen de avond tegemoed. Hij maakt Peach klaar voor bed, pj aan en tandjes poesten. Mama hoeft dan alleen nog maar een kusje te komen brengen, heerlijk! Teamwork is dus echt een must en ik ben heel blij dat ik een vent heb die dit allemaal voor ons doet. Het is zo fijn dat hij het overneemt als ik er geen kracht meer voor heb.

Peach is heel lief voor mij. Ze snapt heel goed dat ik zwanger ben en er een baby in mijn buik groeit. Ze wilt vaak even voelen en kijken naar mijn buik. Ze begrijpt dat ik soms moe ben en geen zin heb om te spelen. Samen bankhangen kunnen wij dan ook heel goed. Gelukkig ben ik nog actief en kan er met haar op uit om leuke dingen te doen. Ze weet dat mama haar niet meer goed kan optillen en papa wel.  Dat Peach wat ouder is en de dingen dus goed begrijpt vind ik een voordeel. Ik kan haar uitleggen dat ik haar niet steeds kan tillen en soms pijn in mijn rug heb door de baby. Ze is heel lief en praat trots over het feit dat ze grote zus wordt.

Peach oefent haar rol van grote zus alvast .
Eendje moet met een speentje in haar mond zitten in de buggy. Een grote zus duwt natuurlijk!

Voor mij is het niet perse zwaar om zwanger te zijn en Peach erbij te hebben. Gelukkig want er zijn genoeg andere factoren die deze zwangerschap wel zwaar maken zoals de medicatie en de spannende tijd die we hebben beleefd. Nu zijn mijn bekken vaak de oorzaak van een dipje of een mindere dag, maar ach als dat het is. Een tweede zwangerschap gaat duidelijk sneller. Ineens zijn we al over de helft en moeten we serieus maar eens beginnen aan het kamertje en de babyuitzet verzamelen. Dat is duidelijk het effect van een tweede, nummer een zorgt ervoor dat de dagen voorbij vliegen!

 

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *