Personal

Momlife 2.0

17 januari 2017

Mijn hemel.
Zo leek alles 5 minuten geleden nog koek en ei, bleek ik even later in een nachtmerrie te zijn beland.

Rebel was de eerste 6 weken een droom baby, kalm, happy en bovenal een slaapkop. Maar heel langzaam veranderde dat. Met de dag ging het allemaal wat rommeliger. Krampjes, spugen, niet meer slapen en onrustig zijn. Elke dag begon ze iets minder te slapen, iets meer te huilen en iets meer te spugen. Ik trok alle lul trucjes uit de kast zoals een goede moeder dat betaamt. “Het is een sprongetje”, “Het zijn de krampjes” ,“Het is een verkeerd speentje” Ik haalde mij van alles in het hoofd. Wiegen, in slaap sussen, tussen haar oogjes aaien, rond lopen, krampjesspul hier, massage daar, alles. Kansloos kan ik je vertellen. Het huilen werd erger en erger en oorverdovend. Rebel presteerde het  op haar slechtste dag van 10:00 ’s ochtends tot  01:00 ’s nachts wakker te blijven en non stop te janken. Ik zeg janken want het stadium van huilen waren we al voorbij.

Krampachtig, gespannen, gestrest, gefrustreerd maar boven al enorm gefokt kreeg ik haar in “slaap”. Ik vind hazen tukjes van slecht 15 minuten geen slaap, maar oké het was even stil. Toen dag 6 van de grote Hans Klok-trukendoos-show-om-mijn-kind-stil-te-krijgen aanbrak voelde ik mij mentaal doodgeknuppeld of beter gezegd, gejankt. Door mijn baby dan he. Peach liep al dagen rond in een pyjama en had vierkantenogen van het tv kijken. Ik liep alleen maar met die baby te zeulen zodat ze chill zou blijven en had geen aandacht meer voor Peach. Toen ik aan het einde van de dag zwarte vlekken voor mijn ogen had, besefte ik de hele dag nog niets te hebben gedronken en gegeten. Kortom, het liep niet bepaald op rolletjes.

Ik snapte er niets van. Na zo’n heerlijke kraamperiode en fijne eerste weken leek alles mis. Rebel had zo’n fijn ritme, deed al super goed slaapjes op de gezette tijden wat ook gold voor haar flessen. Ze deed het zo goed en wij konden intens genieten van ons nieuwe gezinnetje van vier maar ineens brak de hel los. Doe ik het ineens verkeerd of anders? Waarom deed Rebel nou zo? Ik werd heel onzeker van het feit dat ik Rebel niet meer kon troosten.

Toen Rebel op een avond zo schoor van het huilen was, heb ik uit pure wanhoop de huisartsenpost gebeld. Ik dacht serieus dat Rebel zichzelf een hersenbeschadiging zou janken al dan niet dood zou gaan van de stress. Natuurlijk kan dat niet maar ach, die hormonen. Het consultatiebureau en huisarts had ik allang al eens benaderd en de problemen benoemd. De een zei dat ik haar maar om de 2 uur 120cc voeding moest gaan aanbieden om de onrust eruit te krijgen. De ander zei dat ik maar moest accepteren een huil baby te hebben. Conclusie: ik moest mijn lieve kleine meisje die haar leven helemaal niet als huil baby begon, half dood gaan voeren om haar maar d’r kop te laten houden. Nou, mooi niet dus.

Op de huisartsenpost werden we gehoord en de man was het stellig met ons eens dat er iets met ons meisje aan de hand was. De volgende ochtend moest ik naar mijn eigen huisarts. Een schat van een man (36 jaar en lijkt trouwens sprekend op Ryan Gosling, OMG!!!) Je zou bijna voor de lol naar de dokter gaan maar dat even terzijde. Hij legde een hand op mijn schouder en vroeg of het wel met mij ging? Met de tranen in mijn ogen en een brok ik mijn keel, zei ik heel eerlijk, nee. “Er is iets met mijn baby dokter, ze was helemaal niet zo.” Snikte ik. Dat vond hij ook en belde de kinderarts. Ik kon 30 minuten later in het ziekenhuis terecht en 2 uur later lag onze Rebel opgenomen op de afdeling neonatologie. Ons ziekenhuis avontuur hebben jullie op Instagram kunnen volgen.

Wat blijkt: wij hebben dus helemaal geen huil baby maar een baby met een fixe koemelkallergie en reflux. Een baby die dus elke dag verging van de pijn in haar buik. Het hele koemelk verhaal kom ik nog eens op terug maar Rebel werd in het ziekenhuis opgelapt. Ze kreeg dieetvoeding en een nieuw ritme aangemeten. Met de dag werd ze meer en meer de oude.

           

Ik daar en tegen niet. De spanning zit mij nog erg hoog. Bij iedere snik denk ik dat “de grote jank show” weer gaat beginnen. Gelukkig is dat niet het geval. Ze doet het heel goed. Rebel heeft hier wel een gebruiksaanwijzing aan over gehouden en heeft haar vaste ritme hard nodig. Prikkels kunnen al snel te veel worden en dan kost het haar meer moeite om te slapen.

Het was een pittige tijd zo vlak na de feestdagen. Ik voel me schuldig over de momenten dat ik geen geduld meer had met Rebel. Schuldig dat ik niet de aandacht en tijd voor Peach had omdat ik alleen maar met haar zusje bezig was. Vaak genoeg dacht ik: “Hadden we maar geen baby gekregen”, “Zie je wel dat het niet zo had moeten zijn.” “Wij moesten zo nodig na al die miskramen een baby” Slaap te kort doet rare dingen met het hoofd van een moeder.

Moe en futloos zat ik naast PP op de bank, alleen maar sip te zijn omdat Rebel in het ziekenhuis lag. Wat is het hebben van kinderen soms kut. Soms voelt het alsof ik geen eigen leven meer heb en een slaaf ben in dienst van een peuter puber met een grote sla bek en een kleine prikkelbare baby. Soms zou ik willen dat ik wat meer egoïsme in mij had. Schijt zou hebben aan mijn kinderen en ze soms even lekker ergens zou dumpen om met mezelf bezig te zijn maar zo ben ik gewoon niet. Ik hou zielsveel van mijn meisjes en wil geen minuut van ze missen. Ouderschap is nu een maal niet 24/7 , 365 dagen per jaar fabulous. Een dood gewone dag kan zomaar  een uitdaging zijn en de maanden zitten vol hoogte en diepte punten. Ieder ouder die zegt dat het niet zo is lult facking uit z’n nek.

Ze worden zo snel groot. Ik ben heel blij dat ik kan zeggen er altijd voor mijn kinderen te zijn. Voor ik het weet hebben ze mij niet meer nodig, willen ze niet meer met me gezien worden omdat mama nu eenmaal niet cool genoeg is.  Ik geniet er nog maar even van. Straks ga ik het geluid van een huilend babystemmetje in huis nog missen. De momenten dat ik traantjes mag drogen van de ronde appelwangen van mijn peuter. Mijn moeder zegt altijd, kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Er komen vast nog veel spannendere uitdagingen op mij pad dan een beetje gejank en een koemelk allergie. Dat wordt pas #momlife

 

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *