Mini

Kleine meisjes worden groot

15 maart 2016

Peach was er zó aan toe en mama misschien nog wel meer.  In haar ledikant sliep ze nog steeds als een roos maar lag met haar kruin tegen het hoofdeinde aan.

Als ze in haar slaap omdraaide, kopte ze geregeld de zijkant van het bedje maar sliep gerust door. De commode was de afgelopen maanden een strijd. Ze wilde er absoluut niet meer op en stribbelde enorm tegen. “Neeeee mama, Peachie niet op de commole.” Dat ding stond echt nog voor spek en bonen in haar kamer. Ik zag de babyuitzet sowieso liever als brandhout in de openhaard verdwijnen dan er nog langer gebruik van te maken.

Hoogtijd om te gaan shoppen voor een nieuwe “grote meiden kamer.”

Het blijft een lastig iets. Wanneer is je kindje klaar voor een groot bed? Hoe merk je dat? Wanneer neem je echt die stap? Niet helemaal meer in het bedje passen hoeft niet te betekenen dat je kindje er aan toe is.  Ik wilde project “nieuwe kamer” goed aanpakken. Peach is 2 jaar en 7 maanden. Ik wilde echt de tijd nemen voor deze aankomende verandering. Haar niet van de een op de andere dag overvallen met een nieuw bed. Ze moet zich meteen prettig en veilig voelen in haar nieuwe kamer. Ik wil er zeker van zijn dat ze de rust heeft om het te accepteren en te begrijpen.

De introductie
We hebben eerst heel bewust met Peach gepraat over een “grote meiden bed” Nou daar had madam wel oren naar. We namen haar mee op onze zoektocht naar haar nieuwe kamertje. Ze mocht in bedjes liggen in de showroom en wij maakte daar foto’s van. Thuis keken we de foto’s geregeld samen met haar terug. Peach vond het leuk om zichzelf in het potentiele nieuwe bed te zien en dat maakte haar enthousiast. Het bed dat we hebben uitgezocht hebben we vaker laten zien. Hier ging 3,5 week overheen.

Bijna zover!
We brachten Peach naar opa en oma zodat wij de meubels konden halen. Peach vraagt altijd wat wij gaan doen en ik vertelde dat papa en mama haar nieuwe kamer gingen kopen. We kopen ook je mooie nieuwe grote meiden bed. “Oh leuk” zei ze letterlijk.

De dag voor de grote verandering vertelde we Peach dat dit de laatste keer in haar kleine bedje was en ze nooit meer op de commode hoeft te liggen/zitten en dat ze de volgende dag haar grote meisjes bed zou krijgen.  Vooral het gedeelte nooit meer op de commode klonk haar als muziek in de oren.

D-Day!
’s Ochtends is Peach met opa op de fiets (het was prachtig weer) naar het strand gegaan. Daar heeft ze de hele ochtend gespeeld, ijsjes gegeten, geschept en rond gerend. (lees: ff lekker extra moe gemaakt)  Zo konden wij haar kamer inrichten. Om 13:00 kwam ze terug van haar uitstapje en was rozig en moe. Ze mocht meteen naar haar nieuwe kamer kijken. Papa had ook nieuwe Prinses Sophia Duplo uitgestald om het ijs te breken. Ze vond het geweldig en dook meteen haar bed in.  Ik wilde met een middag dutje beginnen om zo de eerste ontwenningsverschijnselen een beetje te kunnen incasseren. Liever een middag slaapje wat  niet lukt dan meteen onrustig de nacht in. (Want daar wordt deze moeder alles behalve vrolijk van.)

  Peach haar nieuwe bed.

 

Op de camera konden we haar mooi in de gatenhouden. Ze ging 3 keer uit bed. Eerst om met de duplo te spelen. Toen om duplo mee in bed te nemen en vervolgens stapte ze nog een keer uit om in haar tipi te gaan chillen. Ze ging wel steeds weer  netjes terug in bed liggen. (hilarisch om je kleine zo te zien dreutelen) Toen ben ik naar boven gegaan en heb haar rustig weer opnieuw ingestopt.  “Spannend he Peachie, je nieuwe kamer? “ Zei ik tegen haar. “Ja mama, Peachie spannen” Zei ze. Als je lekker gaat slapen mag je daarna spelen. “Is goed” zei ze en ging lief slapen. Ze sliep 2 uur lang! Ik wist serieus niet wat ik meemaakte en klapte uit elkaar van trots, kom maar door met de champagne! Feest! Wat  een pedagogische kick!

Mijn kleine moppie, in d’r stoere nieuwe grote bed. Gaat ze ook nog zo zoet slapen.  Toen ze wakker werd bleef ze lief liggen, ging niet roepen en speelde met haar knuffel. Ik kwam haar kamertje binnen en prees haar de hemel in en papa klapte in z’n handen waardoor Peach uiteraard gezellig mee klapte. Ze had lekker geslapen zei ze en was super op haar gemak. Daarna kon ze rustig haar nieuwe kamertje ontdekken. De nieuwe kasten 100x open en dicht doen en lekker spelen.

’s Avonds ging het dan ook weer heel goed. Ze sliep meteen in en werd om half 8 de volgende morgen wakker. Ik daarentegen had de hele nacht geen oog dicht gedaan en keek om het uur op de cam. Ligt ze nog wel goed? Valt ze er niet uit? Slaapt ze wel? Lekker neurotisch en achteraf nergens voornodig, het ging top!

Tijd om Peach uit bedje te halen en plat te knuffelen. Ik stond in haar kamertje te janken van trots. Ik vond de hele verandering misschien nog wel spannender dan zij. Peach wordt ineens zo groot. Geen baby en geen babykamer meer en misschien in ons geval ook nooit meer. Een fase die wordt afgesloten en een nieuwe begint. Ik krijg er een brok van in mijn keel, een mega besef moment voor mama. Wat een stoer moppie is Peach en ze blijft zo lief liggen, echt een mijlpaal!

Als kers op de taart poepte ze na haar eerste nachtje in het nieuwe bed ook nog eens spontaan op de w.c! O-M-G! Nog meer champagne!
Onze dag kon echt niet meer stuk!
Je begrijpt dat “the cool kid” niet veel later in de Intertoys rondliep om haar welverdiende trofee uit te zoeken.
Lieve Peach, mama is super, super trots op jou!

                                Peach is Super trots op haar zelf uitgekozen trofee

 

Ik ben benieuwd hoe andere ouders deze overgang hebben ervaren? Hoe hebben jullie het aangepakt?
Was het een succes of had jouw kleine pas later of wie weet al veel eerder behoeften aan een groot bed?
I
k vind het leuk om dat van jullie te horen!
Misschien kan onze aanpak andere papa’s en mama’s inspireren en wordt het net zo’n succes!

 

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *