Mama

Mama van twee. Hoe vind ik dat?!

6 maart 2018

Het was voor mij een droom om mama te mogen worden en op negen augustus 2013 kwam die droom uit. Peach heeft letterlijk mijn hele leven op zijn kop gezet. Ik was opeens een moeder – EEN MOEDER?! Wauw! Een rol die voor mij soms nog steeds niet is te bevatten.

De wens om een broertje of zusje te mogen krijgen kwam al snel. Dat die wens niet makkelijk in vervulling is gegaan heb ik nooit verzwegen. Er zijn vijf mislukte zwangerschappen en een heleboel tranen aan vooraf gegaan. De geboorte van Rebel was dan ook een ontlading van twee jaar verdriet, welke plaats mocht maken voor oneindig veel vreugde. Een babymeisje werd geboren maar ook een grote zus en een moeder van twee. Hoe ervaar ik het moederschap nu? Een tweede kindje, doe je dat er gewoon bij? Is het allemaal zo makkelijk als men zegt? Ik denk daar heel anders over.

Schuldgvoel
Ja, je kunt net zoveel veel van je tweede geborene houden als van de eerste. Ja, er zijn een heleboel praktische zaken die bij de komst van een tweede kindje makkelijker gaan. Voor mij was dat de verzorging, het voeden en troosten. Dankzij mijn ervaring ging het maken van bepaalde keuzes bij de tweede makkelijker. Alsnog vond ik het heel heftig want de onzekerheid die ik vaak bij Peach heb ervaren, veranderde bij Rebel in een schuldgevoel. Denk daarbij aan situaties als, Peach heeft viermaanden de borst gehad en Rebel maar een week. Peach sliep maanden naast mijn bed en Rebel “slechts” zes weken. Peach kreeg de aller lekkerste zelf gemaakte hapjes en bij Rebel gaf ik met alle gemak ook een potje. Deze keuzes maken ging makkelijker maar vaak voelde ik mij schuldig.

Zusjes
Het perfecte plaatje wat ik in mijn hoofd had, van een trotse grote zus die uren met haar babyzusje wilde knuffelen, bestond niet. Peach moest de eerste tijd niets van Rebel weten. Mijn droom viel aan diggelen en voelde ik mij zo soms zo schuldig tegenover Peach. De komst van een broertje of zusje moest en verrijking voor haar zijn. Ze zou nooit meer alleen zijn en een maatje voor het leven hebben maar Peach dacht daar anders over en voelde zich verstoten. Jaloers werd ze niet maar zonderde zich af. Voor mij was dat heel pijnlijk om te zien. Nu, vijftienmaanden later kan ik pas zeggen dat de meiden elkaar beginnen op te zoeken. Samen lachen, spelen, kibbelen en knuffelen. Er is een natuurlijke balans ontstaan en dat vind ik zo mooi om te zien.

Heftig
Ik vond de overgang van één kindje naar twee op veel momenten heftig. Ook al hoefde ik als moeder het wiel niet weer opnieuw uit te vinden, de energie die het van mij vroeg was echt van een ander niveau. De tijd toen er alleen nog een Peach was, stond als “oh so easy” in mijn heugen maar easy was het nu niet. Rebel is alles wat haar zus niet is. Niets ging het zelfde en Rebel bleek een totaal andere gebruiksaanwijzing (lees; karakter) te hebben dan Peach. Ik vond het heel moeilijk om de grote zus happy te houden maar er ook voor de kleine beeb te zijn. Ik voelde mij vaker een zombie-mom dan een moedergans die haar kroost lekker ondercontrole had. De komst van en nieuw mensje in je gezin brengt een andere energie met zich mee. Ik vind een tweede kindje niet iets wat je er gewoon “weer ff ” bij doet. Er komen hele andere emoties bij kijken, die ik opnieuw moest leren aanvoelen.

Geduld
Wat was en ben ik soms moe van die twee. Als gezin hebben wij een zware tijd achter de rug. De meiden ging deze winter niet zo lekker en nachtrust was iets wat wij ons alleen nog konden heugen uit een vorig leven. Ik kon niet meer. Mijn geduld was echt meer dan op. Dat kwam de hele vibe van moeder zijn niet ten goede. Ik vond mijn kinderen vermoeiend en frustrerend. Ik had een lontje zo kort als een cavia staartje en wallen zo groot als blauwe IKEA tassen. Ik baalde van mezelf. Dit wilde ik zó graag. Mama zijn, gezinsuitbreiding en toch voelde ik mij soms zo ontevreden.

Change
Het hielp enorm om uit de slachtoffer rol te komen, man-o-man  wat vond ik mezelf soms zielig. Ik realiseerde mij dat ik beter met mijn eigen gevoel en gedrag aan de slag kon gaan dan steeds mijn vergrootglas boven het gedrag van mijn kinderen te houden. Elke dag roepen dat ik het zo pittig en vermoeiend vond, hielp niet mee. Ik zocht een hobby, een get away, om zo aan mezelf te werken en een leukere Jenn te worden. Het heeft mij enorm geholpen. Ik heb mijn geduld weer terug en kan vooral veel beter genieten van mijn meiden. Ik vind het soms zwaar, vaak vermoeiend maar vooral de aller grootste en meest liefdevolle uitdaging die er bestaat.

Trots
Mama van Peach en Rebel zijn is een pittige job maar veel vaker één groot feest! Ik zou niets liever willen dan alles wat ik nu heb. Wij hebben onze draai als gezin van vier gevonden en ik als mama van twee. Ik heb een nieuw klein meisje mogen leren kennen en mijn eerste baby zien transformeren in een geweldige zus.  Op sommige dagen denk ik doe mij nog maar één en op andere dagen – jullie gaan allebei op marktplaats. Het is oké om je soms zo te voelen over het moederschap. Dat geeft weer ruimte voor andere mooie dingen. Zoals onvoorwaardelijke liefde want dat voel ik voor deze twee. Alleen maar liefde!

x Jenn

Follow by Email
Facebook
Twitter

5 reacties op “Mama van twee. Hoe vind ik dat?!

  1. Jeetje wat heb je het mooi geschreven…en zooo herkenbaar. Het lijkt ‘mijn verhaal’ wel. Toch fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die er soms (vaak) mee struggelt.

  2. Wat fijn en eerlijk geschreven. En herkenbaar! Zeker het gedeelte over het schuldgevoel. Als moeder van 2 meisjes (2.5 en 9 weken) vind ik jouw eerlijkheid en openheid altijd zo fijn. Ga daar vooral mee door:)

  3. Prachtig Jenn! Herl mooi geschreven. Heb er hier maar 1, maar man man man wat kost hij een hoop energie. Hij is mijn grote liefde, mijn alles, maar het weinige slapen wat hij doet put ons uit. En dan is er ook nog de eeuwige strijd om het eten (bezoeken we inmiddels een dokter voor, want het aapje heeft nu onder gewicht). Het moederschap heb ik zwaar onderschat. Straks maar weer lekker in de draagdoen bij mama 🖤. Jenn, je/jullie doet het ontzettend goed!

  4. oh wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die zich zo voelt. je beschrijft precies hoe ik ben hahaha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *