Mama

M.I.L.F // Ruth

2 april 2017

M.I.L.F the kick off.
Wat ben ik trots, ontroerd maar vooral dankbaar dat ik dit super bijzondere en zeer emotionele verhaal van mama Ruth mag delen op mijn blog!

Ruth is één van mijn favo insta “Mothers I’d like to follow” De prachtige foto’s van haar liefdevolle gezin @kukeluusje zijn zo mooi. Ik word altijd heel blij van de lieve snoetjes van haar twee prachtige dochters. Natuurlijk ook van het snoetje van Ruth zelf! Ruth is samen met haar man founder van Dippies, de super hippe en met heel veel liefde, handgemaakte trendy wandhaken. Check @dippiedips op Instagram.

Lieve Ruth, ik kan eigenlijk geen passende woorden vinden om je te bedanken voor je prachtige verhaal. Ik kan alleen maar uit de grond van mijn hart zeggen dat ik zoveel respect voor jou heb en ik je een geweldige MILF vind! Ik wens jou en je prachtige gezin alle liefde van de wereld toe. Voor nu en zeker voor de toekomst! Heel veel liefs van mij. 

Ruth (30), getrouwd met Hans (32), moeder van Lauren (3) en Vieve (1) en geadopteerd uit Sri Lanka.

Moederschap, het mooiste maar tegelijk ook het moeilijkste wat me ooit overkomen is. Het zorgen, verzorgen, momenten van onzekerheid en alle verantwoordelijkheden die erbij komen kijken. Ik vind het niet niks.

En dan die rivaliteit, tussen fulltime werkende moeders en stay at home mom’s. De moeders die hun pasgeboren baby de fles geven omdat ze dat willen of omdat ze geen keus hebben en de moeders die hun kinderen het allerliefste borstvoeding willen geven. Moeders die er bewust voor kiezen om gezond te eten en suikervrij te leven en de moeders die het liefst elke vrijdag met hun kroost in de snackbar staat om de standaard bestelling af te halen. (Ik behoor hier duidelijk tot de laatste groep). Hoe dan ook, we hebben allemaal één ding gemeen. We zijn moeders. Wij mochten allemaal moeder worden en een kindje krijgen.

Ja je leest het goed, krijgen! Wat een geschenk als je dit gegeven wordt. Want zo vanzelfsprekend is het niet. Mijn haren gaan dan ook altijd overeind staan als ik ergens lees dat je een kind neemt als het uitkomt. Kan je ervoor zorgen dat er geen kind komt? Zeker! Dus in die zin is het wel te ‘plannen’ als je het zo wilt noemen. Maar nemen? Nee, dat niet!

Dat die haren meteen overeind gaan staan heeft vast en zeker ook te maken met het feit dat ik geadopteerd ben. Mijn ouders konden geen kinderen krijgen. En dat was heel verdrietig. Ze hebben ervoor gekozen om het traject van adoptie in te gaan. Dit is niet iets waar je zomaar even voor kiest. Het is een lange weg vol onzekerheid. In 1978 zijn mijn ouders getrouwd en zij kwamen erachter dat het niet mogelijk was om zelf kinderen te krijgen. Erg verdrietig.

In 1980 hebben zij zich ingeschreven voor buitenlandse adoptie. Hierna moesten zij wachten op een gezinsonderzoek. Het wachten duurde maar liefst drie jaar. In 1983 hebben zij ongeveer 6 gesprekken gehad met o.a. een maatschappelijk werker. Daarna kregen zij het beginseltoestemming, deze was erg belangrijk. Die had je namelijk nodig om je aan te melden bij een adoptievereniging. Nadat zij zich aangemeld hadden kwamen er nog meer gesprekken, in deze gesprekken konden zij o.a. hun voorkeuren uitspreken. Best bizar als je er over nadenkt. Ik vind het te persoonlijk om hier uitgebreid op in te gaan.

Het was weer wachten en half mei 1984 kregen zij bericht. Jullie hebben een zoon uit Sri Lanka en eind mei konden zij hem ophalen. Een lief klein jongetje wat toch wel een zorgenkindje was, ze noemden hem Luc. De tijd vloog voorbij en begin 1986 was er een wens voor een tweede kindje. Deze keer ging het veel sneller (beginseltoestemming etc) want ook de officiële instanties zagen liever dat er niet teveel jaren tussen het eerste en tweede kindje zou zitten. 24 oktober 1986 kregen zij weer een telefoontje met het bericht dat zij deze keer een dochter hadden en dat zij haar eind oktober op mochten halen. Mijn ouders noemde mij Ruth Nelly (vernoemd naar de moeder van mijn moeder) Harshini (de naam die mijn biologische moeder mij gegeven heeft). Ze noemden mij Ruth.

Eenmaal in Sri Lanka aangekomen moesten zij naar de kinderbescherming en een week later naar de rechtbank. Daar hebben ze mijn moeder ontmoet. In de rechtbank werd mijn biologische moeder officieel gevraagd of zij haar dochter wilde afstaan en moest daarvoor tekenen.

Toen was het afscheid daar. Mijn moeder heeft destijds het volgende in haar dagboek opgeschreven. “Ze gaf Ruth aan mij met tranen in haar ogen. We hebben nog wat tegen haar kunnen zeggen. We hebben beloofd dat we goed voor haar zullen zorgen. Ze lachte maar je zag haar verdriet. Toen ze wegliep sloeg ze haar handen voor haar gezicht.”  Dat is toch heel wat. Schrijnend en dankbaar tegelijk. Kan je het je voorstellen?

Ik was 3 weken oud toen zij mij kregen en 6 weken oud toen ik in Nederland kwam. Echt heel klein dus. Ik kreeg regelmatig de vraag of ik dan de Singalese taal nog spreek (nadat ik net verteld heb dat ik 6 weken oud was), nou weet ik niet hoe goed jij kon praten toen je 6 weken was maar ik nog niet in elk geval. Dus nee, ik spreek de taal niet.

Zo zijn er nog wel meer opmerkingen en vragen waar ik mee te maken heb gehad. Zo kreeg ik regelmatig te horen.. Nou dan ben je je Nederlandse ouders wel dankbaar zeker dat zij je geadopteerd hebben. Nou sorry, maar ik ben mijn ouders niet extra dankbaar ofzo. Ik bedoel je kan het ook zo zien, zij konden geen kinderen krijgen en kregen mij. Ik ben vooral God dankbaar dat ik de kans heb gekregen op een mooi en fijn leven hier in Nederland en ik ben mijn ouders dankbaar voor wie zijn zijn en wat ze aan mij gegeven hebben en nog steeds geven.

Als kind groeide ik op in een fijn en liefdevol gezin op de Veluwe. Als tiener werd ik een opstandige puber met een behoorlijke identiteitscrisis die vooral de confrontatie zocht met ouders en leraren. Mijn ouders hebben regelmatig te horen gekregen “Ik haat jullie en jullie zijn mijn echte ouders niet”. Kort samengevat, ze hebben heel wat met me te stellen gehad. Hoe hard ik ook schreeuwde, hoe boos ik ook was, hoeveel lelijke dingen ik ook zei. Ze hielden van me en bleven van me houden.

Onvoorwaardelijke liefde, wat is dat eigenlijk? “Onvoorwaardelijke liefde heb je voor iemand, zonder voorwaarde. Maakt niet uit wat er gebeurt, je zal altijd er van blijven houden.”

Op mijn 16e hebben wij als gezin een rootsreis gemaakt. Een reis waarin ik mijn geboorteland Sri Lanka mocht voelen, proeven en ruiken. Maar ook mocht ik mijn biologische moeder ontmoeten. In de periode dat ik daar was heb ik haar twee keer gezien. Ik had me van te voren alle scenario’s al doorgenomen en vooral veel spoorloos gekeken. Je weet wel, zo’n ontmoeting die in slow motion gaat en waarin ouder en kind zich huilend in elkaars armen gooien. Nou dat was het dus niet. Even voor jullie beeld, ik zat op een stoel en ze kwam de ruimte binnen. We keken elkaar aan en ze ging naast me zitten. Ik keek mijn ietwat emotionele (Nederlandse) moeder hulpeloos aan in de hoop dat ze me zou redden uit deze bizarre situatie. Ik dacht.. wat moet ik zeggen, Hallo ofzo? Hoe gaat het? Ik had geen flauw idee. Serieus mensen, dit was alles behalve een spoorloos momentje. Het was ‘awkward’.

Nadat mijn Nederlandse ouders en de tolk het ijs gebroken hadden besloot ik haar om mijn biologische moeder een fotoboekje te geven met daarin al mijn schoolfoto’s van groep 1 tm 8. Opeens zag ik emotie. Ze lachte, pakte mijn arm vast en er kwam een traan. Nog steeds voelde ik me ongemakkelijk en besefte dat mijn gevoel niet klopte met hetgeen wat ik dacht dat ik zou voelen. Ik voelde geen band. Het bleef voor mij de vrouw die mij gebaard had, maar meer ook niet. Mijn Nederlandse moeder, dat was mijn moeder. Zij had voor mij gezorgd, zij maakte mij aan het lachen en trooste mij als ik verdrietig was. Ik heb me wel eens schuldig gevoeld over het feit dat ik niet meer voelde voor mijn biologische moeder, maar bedacht me dan ook dat er geen handleiding voor is en dat ik mag voelen wat ik voel.

Tijdens deze ontmoetingen werd duidelijk dat zij inmiddels getrouwd was met een lieve man. Samen hadden zij een dochter van 1,5 en dat was dus mijn halfzusje. Ik mogen zien waar zij woonden en hoe zij leefden. Ze hadden het voor de Sri Lankaanse begrippen redelijk goed. Een stenen huis, met kleurrijk interieur. Haar man werkte op een postkantoor. Ze waren niet rijk, maar ook zeker niet arm. Dat vond ik wel belangrijk om te weten. Ik heb het gezien, ik heb haar ontmoet, het was goed. De puzzel was compleet.

Nou heb ik (toevallig) veel vriendinnen die ook geadopteerd zijn. Het mooie is dat iedereen er anders in staat. De één heeft haar biologische moeder meerdere keren gezien/gesproken en contact met de biologische familie en de ander heeft op geen enkele manier behoefte om haar biologische moeder te ontmoeten. Ondanks dat we allemaal geadopteerd zijn is het een onderwerp waar niet veel over gesproken wordt. Terwijl sommige mensen juist denken van wel omdat we ‘hetzelfde’ zijn.

Kinderwens.
Hans liet in de periode dat we verkering hadden al weten dat hij heel graag vader zou willen worden. Ik zag in deze periode al dat hij erg zorgzaam was en gek op kinderen. Logeerpartijtjes van onze nichtjes, oppassen en op kraambezoek gaan heeft hij altijd al leuk gevonden. Ik wist zeker, als het ooit zo ver zou zijn dan zou hij een geweldige vader worden. Onze wens kwam uit en ik was zwanger van ons eerste kindje. Het was een fijne en goede zwangerschap en één ding wist ik zeker. Ik wilde dat mijn moeder bij de bevalling zou zijn. Gelukkig vonden zij en Hans dat ook een mooi idee en op 3 augustus 2013 was het zo ver. Ik ben thuis bevallen van onze oudste dochter. Wat een overweldigende gebeurtenis. We wisten niet of het een jongen of meisje was na dat ze op mijn buik gelegd werd zagen we dat het een meisje was. En? Hoe heet ze vroeg de verloskundige? “Lauren. Ze heet Lauren Hannah. Ze is vernoemd naar jou mam”! (Johanna) Ondanks dat ik nooit zo van het vernoemen was vond ik het zo bijzonder om op deze manier iets van mijn moeder aan mijn kind te geven. Biologisch zijn ze niets van elkaar maar emotioneel gezien alles. Het is haar kleindochter!

Nadat Lauren geboren was weet ik nog dat ik naar haar keek en dacht.. Wat ben je klein. Die mini vingertjes en teentjes. Je lieve neusje en je pikzwarte haartjes. Hoe kan iemand nou zo’n klein babietje zomaar weggeven? Dat kan toch niet! Tegelijk besefte ik dat doet niemand ‘zomaar’. Uiteraard zat ik vol hormonen en emoties en kon het gelukkig makkelijk ‘parkeren’.

Ik wilde dolgraag borstvoeding geven en dat lukte. Het ging niet van harte en er kwamen problemen. Dit waren momenten dat ik besefte dat mijn moeder hier geen antwoord op kon geven. Gewoonweg omdat zij dit niet heeft mogen ervaren. Natuurlijk bestaan er ook moeders die andere keuzes maken dan hun dochters en daardoor het ook niet kunnen delen, maar gevoelsmatig voelde het toch anders. Dit betekende niet dat ze er minder betrokken bij was. In tegendeel, ze wist precies wat er gaande was, waar ik tegen aan liep en was er voor me. Precies dat, wat moeders doen.

Nu ben ik 30 en heb twee dochters, wat een heerlijke meiden zijn het. Ze zijn zo verschillend, qua uiterlijk en karakter. Ik vind het bijzonder om dingen van mezelf terug te zien. Lauren was rond de 2,5 toen ze besefte dat ik een ander kleurtje had en vroeg er naar. Ik heb verteld dat ik in een ander land geboren ben en een ‘bruine’ mama heb die niet voor mij kon zorgen. Ze moest vooral heel hard lachen en zei ‘malle mama’ natuurlijk niet ze wonen in Nunspeet en andere oma is oma Hengelo. Ze is nu 3,5 en en beseft wel degelijk dat ik uit een ander land kom. Ik vertel er zelf verder niet veel over, als zij er zelf mee komt en vragen heeft zal ik die beantwoorden en er open over zijn.

Nature vs. Nurture.
Van wie heb ik wat? “Je lijkt op je moeder”. Dat krijg ik regelmatig te horen en daar ben ik best wel trots op. Natuurlijk niet qua uiterlijk maar qua karakter heb ik best wat weg van haar. Gezellig, ietwat eigenwijs (sorry mam) en recht voor z’n raap. Ik heb ooit iets moois gelezen, toen ik het las dacht ik “Ja, zo denk ik erover”. Ik denk zelf dat ik met alle bouwstenen die ik heb meegekregen, zowel mijn genen als mijn omgeving, opvoeding en gezin mij hebben gevormd tot wie ik ben geworden.

Toekomst.
Ik ben na mijn rootsreis nooit terug geweest naar mijn geboorteland. Nu ik zelf een gezin heb is het gevoel wel veranderd. Ik zou in de toekomst graag met Hans en de meiden mijn geboorteland willen laten zien. Het land waar hun moeder geboren is. Of ik behoefte heb om mijn biologische moeder weer te zien? Ik weet het heel eerlijk gezegd nog niet. Ik ben natuurlijk ontzettend trots op onze meiden en zou mijn biologische moeder graag haar biologische kleindochters willen laten zien, maar misschien is dat wel het enige en is dat fair naar haar toe? Ik weet het niet. Het kan natuurlijk ook dat zij geen ontmoeting meer wil of dat ik nooit meer de kans krijg om haar nog eens te zien. Al deze dingen heb ik niet in de hand en laat het los. Ik heb er vertrouwen in dat het goed zal zijn, hoe dan ook.

Ik voel me rijk gezegend. Ik ben God dankbaar voor de ouders die hij mij gegeven heeft en de fijne families waar ik thuis hoor. Ik ben dankbaar voor de man met wie ik mocht trouwen en onze twee prachtige meiden die we mochten krijgen. Ja, krijgen. Wat een geschenk!

 

Foto’s:
1: 1986, toen mijn ouders me net hadden gekregen in Sri Lanka

2: In 2003 tijdens mijn rootsreis toen ik mijn biologische moeder heb ontmoet.

3: De meiden! Oma, dochter en kleindochters.

4: Mijn dochters, Lauren en Vieve. Rijkdom!

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *