Mama

D.I.L.F // Frank

9 april 2017

Mijn naam is Frank, ik ben 30 jaar en woon samen met mijn vrouw en zoon in Brabant. Ja, je interpreteert het goed, ik ben een man en noem mezelf sinds kort een papa-blogger.

Ik ben me ervan bewust dat ik mij in een vrouwenomgeving begeef, maar tot nu toe word ik prima ontvangen in de “scene” en dat ik nu mijn verhaal op dit platform mag delen vind ik geweldig.

Eind december 2015 ben ik vader geworden van een prachtige zoon en sindsdien wil ik niets liever dan de nieuwe avonturen, opvattingen over opvoeding en al mijn gedachten die zijn ontstaan rond het vaderschap met andere delen. Sinds de geboorte en de negen maanden daarvoor ben ik een hoop ervaringen rijker geworden, waar ik voor die tijd nog geen bestaan van wist. Deze ervaringen hebben mij verbaasd, ontroerd en intens gelukkig gemaakt. Als je een kind krijgt begint vanaf minuut één de opvoeding en de verantwoordelijkheid waar je negen maanden lang naar toe leeft. Is dat voor mij als vader het gevoel geweest zoals ik dacht? Nee…. Niet echt! Vanaf het moment dat ik mijn eerste blik kon werpen op mijn zoon, voelde ik mij niet alleen emotioneel maar vooral apentrots. Mijn kind is er eindelijk en ik ga hem opvoeden en groot brengen zoals ik denk datdat hoort, met respect en met de juiste normen en waarden waarbij hij zich geborgen voelt in de liefde en bescherming van zijn ouders.


Super troste papa!

Toen mijn zoon net één dag oud was, is hij doodziek opgenomen op de spoedeisende hulp. Het moment dat de dokter tegen ons zei dat onze zoon behoorlijk ziek is, de oorzaak vermoedelijk van een bacterie afkomstig is en er direct met verschillende antibiotica moet worden gestart, waren wij sprakeloos, verdoofd. Toen we vervolgens hoorde dat hij minstens 7 dagen op de couveuse afdeling zal worden behandeld en wij niet bij hem konden blijven, werden we kei hard van onze roze wolk afgetrapt. Vijf dagen lang moest mijn pasgeboren zoon vechten voor zijn nog jonge leven. Het deed me pijn om te zien wat ze allemaal hebben moeten doen om hem te kunnen onderzoeken en te helpen. Zo hebben ze onder andere tot drie keer toe een poging gedaan om een ruggenmergpunctie uit te voeren … drie keer niet gelukt. Dat doet als vader van een pasgeboren baby toch veel met je, kan ik je vertellen. Mijn zoon moest in een verschrikkelijke houding gebracht worden om het onderzoek uit te voeren. De paniek die ik bij hem zag, het verdriet wat hij had en de machteloosheid die ik voelde omdat ik hem niet kon troosten heeft veel indruk op mij gemaakt. Tijdens het onderzoek kneep hij met zijn hand in mijn vinger, mijn gevoel zegt daarmee dat hij wist dat ik er voor hem was. Een kleine troost. Gelukkig kwamen dan na vijf dagen de verlossende woorden dat het in alle aannemelijkheid goed komt met onze zoon. Vanaf dat moment besloten we om weer thuis te gaan slapen. Onze zoon lag op een andere afdeling dan waar wij sliepen en het heen en weer lopen en het vele zitten, een dag na de bevalling, had een hele impact op het lichaam van mijn vrouw. Uiteindelijk is het herstel voorspoedig verlopen en konden we onze zoon na 8 nachten in het ziekenhuis weer mee naar huis nemen.

Na de verschrikkelijke start kon het genieten beginnen en niet alleen het genieten, maar ook het verzorgen en opvoeden. Als vader van een baby’tje van een week oud begon het; luiers verschonen, flesjes geven en in badje doen. Het is natuurlijk een prachtig gevoel om je kindje in bad te doen of een flesje te geven, maar aan het luiers verschonen moest ik wel even wennen. De geur, de vieze rompers en de muur die af en toe onder geplast werd, was nou niet bepaald het leukste van het vaderschap, maar het hoort er allemaal bij. Knuffelen is een geweldig gevoel en ik kon uren naar onze trots kijken, maar de vader (als ik in algemene zin mag praten) wil interactie, stoeien en achter de kleine aan rennen. Het was voor mij als echte voetballer dan ook geweldig toen die kleine met een bal aan de voet door de kamer heen rende. Het plezier dat van mijn zoon straalt als hij lekker binnen met zijn auto’s speelt of buiten de steentjes verstopt in de bloemenvaas is waar ik de meeste voldoening uit haal. Zelf speelde ik als kind veel samen met mijn vader, als twee beste vrienden, op het voetbalveld en wat lijkt mij dat geweldig om ook met mijn zoon te gaan doen. Als kind heb ik mij altijd veilig gevoeld, het gevoel gehad dat ik kon zijn wie ik ben en fouten zijn er om van te leren. Door mijn opvoeding heeft niets mij in de weg gestaan om mijzelf te ontwikkelen tot de persoon die ik nu ben. En ik ben gelukkig, mijn dierbare zijn gezond, het hoogst haalbare toch?


Eerste keer naar de dierentuin.


Twinning met papa! Smelt!

 

Wil jij op de hoogte blijven van de avonturen en blogs van insta-papa Frank? Volg hem en zijn gezinnetje op instagram!
Laat ons weten wat je van zijn blog vond. Hoe vindt jij het dat papa’s gaan bloggen?  Yay of Nee voor papabloggers?
Ik persoonlijk vind het een mega Yay!! Laat me weten wat jij vindt door hier een reactie achter te laten of op mijn instagram!

Follow by Email
Facebook
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *